۱۹ تير ۱۳۸۵
تمام شد

AP Photo/Christophe Enaفینال را کامل ندیدم. وقت‌های اضافه را دیدم و پنالتی‌ها و مراسم پایانی را. ریموند دومنش را هیچ‌وقت دوست نداشته‌م اما سکوت و نوع نگاه‌ش به شادی ایتالیایی‌ها با کار کارگردان آلمانی که هرچند دقیقه یک‌بار دور او یک دور کامل می‌زد خیلی غم‌انگیز بود. برای همین یک تصویر، تا پایان عمر به دومنش و تیم‌ش که هیچکس فکر نمی‌کرد تا اینجا بیاید احترام خواهم گذاشت؛ هرچند هنوز هم فرانسوی‌ها را دوست ندارم.

تمام شد. مبارک ایتالیایی‌ها باشد این جام هجدهم و آن ستاره‌ای که به ستاره‌های روی پیراهن‌شان اضافه می‌شود. شاید این جام کمی ننگ رسوایی اسکودتو را که حتی لیپی در گفت‌وگوی پس از پایان فینال هم از حرف زدن درباره‌ش طفره رفت کمرنگ کند. مبارک‌شان باشد تا همین فرداصبح. صبحی که قرار است بزرگ‌ترین باشگاه‌شان در بهترین حالت روانه دسته دوم لیگ‌شان شود و همین قهرمانان امشب، باید از صبح فردا دنبال باشگاهی تازه باشند. مبارک‌شان باشد.

جام هجدهم تمام شد. با غم حذف آرژانتین. با غم حذف ایران در دور اول وقتی می‌توانستیم خودمان را و قدرت تیم‌مان را به همه نشان دهیم. این غم پایان رویاهایی است که رنگ فوتبال داشتند و دیگر ندارند. جام تلخی بود این جام لعنتی...


نظرات خوانندگان
علی لطفی @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۰۵:۱۴ لينک

واقعا تمام شد...حالا ليپی به تاريخ پيوسته است... حيف است که در اين کامنت آخر شعار قهرمانی مان را ننويسم: ایتالیا قهرمان شده...خدا می دونه که حقشه... به لطف الکس و بچه ها... ایتالیا قهرمان شده... لا لا لای لای لا لای لا لای

صفا @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۰۵:۴۹ لينک

آقا جواب شما رو دادم که ما رو ايتاليايی فرض کرده بودی! دليل خوشحالی من فقط کوتاه شدن دست آلمان از جام بود و بس و اين رو هر تيم ديگه ای شايد ميتونست انجام بده که به حول و قوه الهی برادران ايتاليايی انجام دادند.

سینا @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۰۶:۳۷ لينک

ولی من 4 سال بود منتظر پیروزی دومنک بودم، از نظر من هم پیروز هستن، 120 دقیقه تیم برتر (برتر رو دوباره بخونین!) بودن. نشون داد مربی بزرگ کیه! اون اخلاق گرایانی که از حرکت زیدان بر آشفته شدند هم می تونن از این به بعد تیم ملی ایران رو به همراه حاجی مایلی تشویق کنن!
راستی اینو 2 سال پیش نوشتم!

http://www.cappuccinomag.com/worldsport/001821.shtml

رضا @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۱۲:۳۸ لينک

آقای نقيبی که ۱ روز از من بزرگتری!
هر جامی برای يک عده رويايی ميشه و به نظر من جامهای ۹۸ و ۲۰۰۲ به مراتب از اين جام مبتذل تر و قابل پيش بينی تر و لعنتی تر بودند.
آرزانتين هم روزی که از زير سايه سنگين مارادونای بزرگ بيرون بياد قهرمان خواهد شد.
۲۰۰۶ جام رويايی ما بود اميدوارم ۲۰۱۰ جام رويايی شما باشد! اينو از ته دل ميگم.
يا حق

احمد سمايي @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۱۲:۵۹ لينک

جام مي و خون دل هر يك به كسي دادند// در دايره فيفا اوضاع چنين باشد!
ضمن اين كه بازي فرانسه و ايتاليا، ماجراي رقابت دو نوع شراب و يا به عبارتي ماجراي رقابت پيتزا با نون باگت هم بود. حالا يكي اين رو دوست داره ، يكي اون رو. پلوراليسم هم يعني همين!

مرتضی @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۱۴:۱۸ لينک

ببينم داداش کم آوردی داری سوت بلبلی ميزنی!؟؟گودرز و شقايق چه ربطی به هم دارن!

صدف و گلناز @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۱۴:۱۸ لينک

توجه توجه توجه ! اينجا يه طبقه بالاتر است!
ما برديم و ما برديم ، كاشكي نمي رسيديم...
اينجا هواكش هاي توپي گذاشتن كه دود آتش سوزي بالا نيايد...
با تقديم احترام به آر‍ژانتين!!!

حمیدرضا @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۱۵:۴۵ لينک

تبريک به همه ايتاليايي‌های دنيا.
از امير قادری، سيامک رحمانی تا صنم خورشيدشاهی و علی لطفی. نوش جان‌تان.

روی سخنم با خسرو است: وقتی کاناوارو رفت بالا ما به ياد شش سال پيش افتاديم. قرار چيز ديگری بود. قرار بود کسی ديگری برود روی پودس... .

چه زود دير شد.

ملوديکا @ w ۱۳۸۵/۰۴/۱۹ ۲۳:۰۴ لينک

تبريک به همه ی ايتالياييهای عزيز ...
خيلي حس خوبی بود وقتی کاناوارو جام رو ميبرد بالای سرش...

بب @ w ۱۳۸۵/۰۶/۲۴ ۱۵:۲۶ لينک

ديدی آقا ... پاره شد.
حالا ايتاليا قهرمان جهانه ، تا چهار سال بايد تحمل کنی ، جووووون

نام:
ايميل:
وب‌سايت:
متن نظر:
آدرس ايميل مرا نمايش نده.