روزهای غریبی‌ست. شاید بهتر باشد بگویم روزهای مهمی‌ست. مهدی می‌گوید این آبان برایت خیلی اتفاق‌ها می‌افتد. راست می‌گوید. «امتیاز» در راه است. «چه کسی امیر را کشت؟» اکران می‌شود. احتمالا «راهنمای فیلم ۹۵-۲۰۰۰» بهزاد رحیمیان از زیر چاپ درمی‌آید و البته، اتفاقات شخصی این زندگی پرتکاپوی عبث هم کنار همه این اتفاقات کاری هست. بعد اگر این وسط انگیزه از بین برود، درست جایی که همه فکر می‌کنند تو زیادی داری کار می‌کنی و موفقی، آن‌وقت معلوم می‌شود مشکل از خودت است. مشکل از خودم است که هیچ‌وقت جایی که در آن بوده‌ام با حسی که دارم همخوان نبوده. زیاد مزخرف گفتم...
تغییرات اینجا در راه است. سر حرف‌م هستم. منتها چند اتفاق افتاد که نمی‌توانستم از آنها بگذرم و آمدم بنویسم‌شان تا آن رفیقی هم که معتقد است اوریانا فالاچی را بعد از مرگ‌ش یک‌بار هم من در اینجا کشتم با نوشته‌ای که خیلی وقت است این پایین خودنمایی می‌کند، خیال‌ش راحت شود.

مهدی رفیق‌ترین رفیق این مدت‌م بوده است. این یکی دو سال من زیاده از حد آشفته بوده‌ام و خب، مهدی هم بیش از بقیه تحمل‌م کرده. روزها و شب‌های خوبی با هم داشته‌ایم و خودش هم می‌داند فراتر از رابطه کاری چقدر دوست‌ش دارم و برایم عزیز است. داستان سایت شخصی‌ش و این چیزها هم قرار بود خیلی قبل از این‌ها آماده شود. مدتی سر آن داستان حلقه هفت معطل بلندپروازی‌های همیشگی من شد و مدتی هم خود کار سر پی‌گیری‌نکردن‌های من عقب افتاد. در عوض داداش خوش‌قولی دارم که خیلی زود با مهدی چفت شد و حاصل، شد یک سایت معرکه و چندطرح گزافیکی برای فیلم و چیزهایی از این دست که دوست‌شان دارم. مهدی کرم‌پور دات کام به نظرم یک سایت شخصی ایده‌آل برای مهدی است که حیطه‌های مختلف کاری‌ش را خوب پوشش داده. درست طراحی شده و دسترسی‌هایش هم دقیق و با برنامه است. پیشنهاد سرآشپز قصه‌های مهدی‌ به ویژه این یکی‌ست و نوشته‌اش درباره خاتمی که خیلی آن را دوست دارم. بخوانیدشان.

روزگار از دیروز درآمد. به جرات می‌گویم در این یک ماه هیچ روزنامه‌ای را نتوانستم بیشتر از پنج دقیقه دست بگیرم و روزگار دوباره همانی‌ست که انتظارم از یک روزنامه استاندارد و حرفه‌ای‌ست. می‌شود ساعتی مشغول‌ش شد و از دست مطالب‌ش عصبی هم نشد. اگر در این دو سه سال برهوت، هنوز روزنامه‌خوان هستید می‌دانید درباره چه گروه مطالبی حرف می‌زنم. روزگار، در فرم، اراپه‌ای دیگر از فرمت کلی شرق است و در مطالب، با کمی محافظه‌کاری بیشتر که اقتضای این روزهای پس از توقیف شرق شده، همچنان خواندنی‌ست. می‌ماند جای خالی حمیدرضا ابک که به راحتی هم پر نمی‌شود و حسرت بزرگ روزگار شده.
بچه‌ها امیدوارم زیر این نام جدید، این خانه اجاره‌ای، حال‌تان بهتر از همیشه باشد. تبریک...

شماره منهای یک «امتیاز» شنبه قبل روی کیوسک رفت و شماره صفر شنبه چاپ می‌شود. از شنبه بعدش یعنی ۶ آبان هم، این دومین روزنامه سینمایی ایران هر روز روی کیوسک خواهد رفت. بچه‌هایی که دوست‌شان دارم و در این چندسال توانسته‌ایم خوب با هم کار کنیم همراه‌م هستند و جای دوسه‌نفری هم خالی‌ست که شاید اگر کمی جا بیفتم و از پس روزمره‌گی کار بربیایم، سعی‌ کنم آنها هم همراه این گروه شوند. فعلا دست به گریبان مشکلات شروع کار و انداختن کارها روی غلتک هستم. امتیاز، سایت هم خواهد داشت، توزیع صبح شهرستان دارد و البته قیمتی که گمان می‌کنم برگ برنده‌مان باشد: ۹۰ تومان. اگر امتیاز را دیده‌اید یا شنبه‌ای که می‌آید آن را خریدید و چیزی به نظرتان رسید که می‌شد در فاصله شماره صفر و یک اصلاح‌ش کرد، حتما برایم بنویسید. مهم است.

«چه کسی امیر را کشت؟» چهارشنبه اکران می‌شود؛ ۳ آبان. هیچ تصوری از برخورد تماشاگر با فیلم ندارم و فقط به اتفاقی که قرار است بیفتد امیدوارم. امید هم که می‌دانید، تنها دل‌خوشی این روزگار لعنتی است.

پي‌نوشت: همین الان كه روی صفحه اصلی وبلاگ اين پست را چك كردم، دیدم فاصله دو پست اخير دقیقا یک ماه شده. چقدر روزها زود می‌گذرند. پس كنايه رفقا بي‌خود نبوده. ولي تقريبا اندازه كل اين يك ماه نوشتم. سعي مي‌كنم خانه‌تكاني را خيلي زود به نتيجه برسانم.