منم لیلا رو خیلی دوست دارم اونهمه نقد منفی توی روزهای جشنواره رو نمی فهمیدم یعنی چه ؟ که از مهرجویی بعیده که مثل تخت خواب سه نفره است که فیلم فارسیه ... ریخت و قیافه ما بعد از تماشای فیلم گویای این بود که چه به سرمون اومده بود توی تاریکی سالن ... خاطرات لیلایی ما در اون جشنواره مثل شما با سلطان گره خورده اما کاملا ماجرا متفاوته
یک بار لیلا رو دیدیم یک یا دو روز بعدش رفتیم کریستال سلطان رو دیديم اونقدر حالمون بد شد که همونجا تصمیم گرفتيم دیگه دردسر دیدن هیچ فیلمی از کمیایی رو بخودمون ندیم ... ببخشید ها ولی خیلی مزخرف بود ... لاله زار رو می اومدیم بالا صحنه های لیلا رو مزمزه میکردیم که کابوس سلطان یادمون بره ... دم گرفتیم " تو با منی اما " ... یک دفعه یکی مون پیشنهاد کرد اگه خودمون رو به سینما بهمن برسون توی انقلاب که در حال بلیط فروشی لیلا بود شاید شاید شاید گیرمون بیاد ... دوتا خانوم بودیم و سه تا آقا بهمن اون موقع ها صف مجردی و صف خانواده داشت صف خانواده خیلی کوتاه بود و به هر خانوم برای آقای همراهش یک بلیط اضافه می فروختند در صورت تمایل ... ما هم یک مامان برای دوست سوم پيدا کردیم و با ناباوری ظرف 5 دقیقه توی سالن بودیم ... حالی بودیم آخر شب ... حالی بودیم ها !
خدایا نکنه دلم بترکه ! یادتونه

سلام
سال نو مبارك

یادمه که دانشجو بودم و با کارت دانشجویی رفتم سینما فرهنگ و کارت جشنواره گرفتم... بعدش زد و فیلم لیلا هم توی لیست فیلمام بود .رفتم تنهایی سینما آفریقا و ... تنهایی گریه کردم و تنهایی رفتم کاست نیلوفرانه خریدم وتنهایی ...
مدت ِ طولانی هم پوستر فیلم رو دیوار اتاقم بود و ...هووم کلی خاطره هام رنگ گرفت ممنونم ...

ليلا زماني اكران شد كه در بد وضعيتي بودم.زمين و زمان جلوي چشمم ويران شده بود.افسردگي و نا اميدي دلم را آشوب مي كرد.در همين اوضاع و احوال ليلا را ديدم.مثل يك مرهم روي زخم روانم نشست.درد خود خواسته ليلا كه حاصل انتخاب اگزيستانسياليستي اش بود ،يك جور تحمل را برايم رقم زد.اين آزادي لعنتي بشري با همه پيامدهاي كوفتي اش خود يك نعمت بزرگ بود.با اين حس جلو رفتم...وحالا پس از ده سال هنوز نگاه ليلا به باران كوچك كه دست در دست رضا داشت،برايم تداعي گر امكان زيستن در اين باغ وحش دنيايي است.
ممنون آقاي نقيبي كه بعد از ده سال خاطره جاودان ليلا را يادآوري كرديد.

ليلا .گریه اولش هیچ وقت یادم نمی ره .اونجا که رضا می گفت تو خیابون زشته و اون بی پرو ا گریه می کرد.تمیز کردن خونه .گل چیدن گلهای سفید وپاک اخه اقای نقیبی کیه که از لیلا و دردهاش خاطره نداشته باشه ولی من فکر می کنم یک جا دلش ترکید همون جا که تو تاریکی در رو رو رضا باز کرد و اشک.

چقدر نوستالوژی . تو خوب بودنش شکی نيست . ولی من خاطره ای ازش ندارم . ولی درخت گلابی رو هستم بدجور . کلی هم خاطره و اين حرفا ....

سلام ، خیلیییییییییییییییییی
http://www.halghe_baran.mihanblog.com

سلام
اقای نقیبی عزیز من همیشه هر وقت اپ می کنید نوشته های خوبتون رو می خونم . همینطور مطالب جالبتون در نسیم هراز رو . اما اولین باره که کامنت میذارم . یادم نیست بار اول کجا لینکتون رو دیدم ؟! شاید از وبلاگ لیلی لولیان . بهر حال خاطره من از فیلم لیلا خیلی عاشقانه هست و نمی دونم مناسب نوشتن در کامنتدونی شما باشه یا نه ؟! اما دلم می گه بنویسم . باورم نمیشه ده سال گذشته . چون واسه من به اندازه یک عمره . من فیلم رو در همون زمان اکران چهار بار دیدم . سه بارش با عشقم بود که الان شش ساله زیر خروارها خاک خوابیده . چقدر موضوع داستان واسمون بحث برانگیز بود . در نهایت علاقه ای که به بعضی ویژگی های کاراکتر رضا داشتم اما اون تصمیم گیری توام با بنظر من ضعف اخرش بد جور حرصمو دراورد ! و بازی فوق العاده لیلا حاتمی ( هنرپیشه محبوب منه ) و اون صحنه عاشقانه منقل و جوجه و ........ و ترانه دیوانه کننده البوم نیلوفرانه افتخاری ............. و بعد از فیلم پیاده روی های طولانی ام دست در دست یار سفر کرده ....... و حرف و حرف و حرف .........

deghat kardin bare dovom ya sevomi ke leyla o reza miran khuneye mamane leyla...toran mehrzad daro baz mikone mige salam ali jon!!!

انروز خواهرم اصلاحاضر نبود بريم ليلا ببينيم .رفتيم فال قهوه شانس زدو فالگيره گفت توبه کرده .خواهرم ازحرصش گفت بريم ليلا ببينيم . ومن توی اسمون ها پرواز کردم و رفتيم سينما هلال . کلاس دانشگاه رو هم بی خيالش شديم .يادش حسابی بخير .

يادم اون جشنواره بچه های آسمان هم بود. يادم نميتونستم بگم کدوم بيشتر به دلم نشست. ولی منهم اون موقع شونزده سال داشتم. و دردهايی اينطوری دور به نظر می رسيدن. و اين آخرها که ديدم مدام فکر می کردم خدايا نکنه دلم بترکه

قاب به قاب لیلا لذت ناب سینماست، وقتی لیلا با لباس سیاش خونه رو پر از گلهای سفید میکنه اونجاس که میفهمی یک زخمی یه چیزی ته دلش واشده که داره نابودش میکنه.
دم دمای صبح تو تاریکی لیلاس که چادر نماز سفید تنشه، تقاص کدوم گناهو داری ازم میگیری، کوسنو میذاره رو دلش زیر چادر، بخدا دیگه نا ندارم ، دستتو میکشی رو دلت ، شاید حاملست.
راستی لیلا میدونی که چقدر یاد دادی به ما، یاد دادی ذوق کنیم از دیدن یک عروسک، که تو از هیچکی انتظار نداری.
دختر راست میگی که رضا بهت، به صبرت حسودی میکنه، که هیچ زنی حاضر نیست اینقدر فداکاری کنه، که قوی شدی. تو با اون لبهای بغ کرده،با چال زیر لبت آره فقط تویی که میتونی لیلا باشی.
راستی چقدر پدرجون خوبه، حق داری دلتنگش بشی، بقیه گذاشتن و رفتن ولی پدرجون...
راستی رضا چی کشید، هم خودت هم ما میدونیم که رضا عاشقته، که اگه یه وقت بری،که اگه تنهاش بذاری داغون میشه، ولی بد به حالش شد نمیدونم تقصیر خودش بود یا مادرجون یا...چی و کی که برات شد مث یک عزیز از دست رفته.
راستی لیلا، باران دختر رضا هیچوقت بزرگ شد؟؟؟

۱-به نظرم ليلا بهترين فيلم داريوش مهرجويی است.
۲-در کل تاريخ سينمای ايران شايد فيلمی پيدا نکنيم که قصه‌اش به اندازه ليلا آبکی باشد.
۳-نکته اساسی اين‌جا است که در ليلا داستان در حکم حرکت اوليه است.
۴-اولين بار دوازده سالم بود که فيلم رو توی تلويزيون ديدم.به همراه خاله ای که مشکلی مشابه ليلا داشت.يادمه از اول تا آخر فيلم زار زد.
۵-ليلا به خاطر خيلی چيزها(مثل گريه خاله‌ام)بهترين و اشک انگيز ترين ملودرام تاريخ سينمای ايران است.
۶-تماشای ليلا يک تجربه عميق و مبهم حسی به همراه دارد.از تک تک لحظات فيلم حسی در می‌آید که هم ناشناخته است و هم ويران کننده.در دو فيلم ديگر ايرانی اين حس را سراغ دارم:شوکران و نفس عميق.
۷-شايد به خاطر اين حس ويران کننده باشد که هر چند وقت يک بار خودمان را جای ليلا و سکوت ديوانه وار پيرامونش تصور می‌کنيم.
۸-کاری که ليلا می کند نه بلاهت است و نه ضعف.حرکت پيچيده ليلا يک جور بازی عارفانه و تحمل رياضت خود خواسته است.آرامش و لبخند سرد ليلا در پايان خبر از خيلی چيزها می‌دهد.
۹-عاشق پرسه‌های ليلا هستم.بي‌هدف و خيره به مسيری که بايد تا تهش تنهای تنها رفت.بی کس.
۱۰-تو نسيم خوش نفسی/من کوير خار و خسم

ما ا( من و مریم ) ز راه دانشگاه رفتيم سينما فلسطين و اون فيلم رو ديديم . خيلی حال داد و خيلی به دلمون نشست و يکبار ديگه هم رفتيم و سينما ديديم. بعد از اون هم توی اين همه سال٬‌ دهها بار اونو ديدم و همه ديالوگهاش رو ديگه حفظم اما نميدونم چرا هر بار برام تازگی داره و باز هم اين فيلم رو خواهم ديد.
اما يه چيز ديگه از اون موقع هميشه به اين موضوع فکر می کردم نکنه من اين همه اين فيلم رو دوست دارم مثل ليلا بشم !!!!!‌
تا اينکه ازدواج کردم و اين فکر بيشتر قوت گرفت که نکنه ........ و بايد بگم که الان يه ني نی ۵ ماهه تو دلم دارم و خدا رو خيلی شکر می کنمممممممم و این همه آدرس وبلاگ نی نی هستش
www.ajdarnini.logfa.com
.......
تو نسيم خوش سحری
من کويری خار و خسم
.......

شايد درصد زيادی از فروش اين نوار بخاطر فيلم ليلا بود

هنوز وقتی ميشنوم تو با منی اما... يه چيزی تو گلوم گير می‌کنه.هنوزم رضا رو نبخشيدم و نفهميدم! ليلا يه چيز دلچسبی بود مثل شيرينی خونگی يه چيز خودمونی...

شادترين سکانس فيلم جشن تولد ليلا هست بخصوص سه تار زدن برادر ليلا .
وقتی هم ليلا شب عروسی علی برمی گرده خونه و دم در به مادرش می گه چرا خدا به من بچه نداد خيلی تلخ بود .

ليلا تصوير موزون و کاملی از عشقی بود که سالها سعی ميکردم در قالب کلام بيانش کنمو هيچ وقت نتونسته بودم حق مطلب را ادا کنم حالا همه احساسات گنگ و ناگفته من در قالب اين فيلم متجلی شده بود ليلا و رضا هر دو عاشق بودند اون که رضا بود تو مرحله معرفت دست و پا ميزد واون که ليلا بود به مرحله رضا رسيده بود رضای معشوق که به فنای خودش تنه ميزدوعجبا از اين تناقض اسامی.بار دوم که بلطف چند دوست هامون زده عشق مهرجويی در جشنواره اين فيلم را ديدم خيلی سعی کردم چشام بارونی نشه بعد از فيلم هم اونا با بزرگواری نپرسيدند آقای پدر بزرگ عشق بيضايی اين جناب مستطاب هامون ساز با تو چه کرد که برای بار دوم با اين حال نزار از سالن بيرون اومدی بعد از اون هيچ وقت اين فيلم را نقد نکردم و هيچ وقت توهيچ جلسه نقد و بررسی شرکت نکردم و هيچ نوشته ای را که در ستايشش نبود به آخر نرسوندم ليلا خود خود خود عشق بود.پی نوشت:ليلا تو اون زمان يک اتفاق خوب ديگه را برای سينمای ايران رقم زد ظهور ستاره ای بنام خانم حاتمی که صداش به طرز خارق العاده ای در اختيار بازيش بود چيزی که بعد از خانم تسليمی وتا حدی خانم معتمد آريا حکم کيميا را داشت(دوست داشتين يک بار ديگه فيلمهای اون زمان را مرور کنين)

اين حرفهای پدر بزرگ خيلی به دلم نشست اگر چه يه جاشو نفهميدم تصوری از عشق داشتم پاک .لطيف و تا حدی فرازمينی و تا اون سال کسی را لايقش ندونسته بودم اون شب رويايی برای اولين بار تو زندگيم عاشق شدم عاشق سه تاشون سه عشق متفاوت که هر سه به يک اسم ختم ميشد .ليلا
(ليلای تو فيلم ليلا حاتمی وخود فيلم ليلا) اون که اولی را ازم گرفته بود خيلی زود دومی را هم ازم ربود ولی سومی ده ساله که باهامه
ده ساله که هروقت دل تنگ شدم سنگ صبورم بوده ده ساله که تو خلوت دلامون با هم ترکيده.راستی منم بعد از اون سال هيچ فيلمی از سلطان را نديدم مگر به حکم همين ليلا

آخ آخ .. سه تار دایی، عشق حال منقل جوجه و گردنبند مروارید، بابای علی و اون نگاه یگانh چی شد كه سینما دیگه اون مزه هارو نمیده

من ۸ - ۹ سالم بود يا شايدم ۱۰ سال بار اول که ديدمش

بعدها ديدمش

بعد تر ها هم

لحظه به لحظش خاطرست

نمی دونم شايدم همين ليلا ما رو عاشق سينما کرد

هنوزم ...

۲۶ ساله بودم . آمده بودم تهران ماموريت.. دم دمای عصر با يادآوری خاطرات سالهای دانشجويی در خیالم - که دير زمانی از نگذشته بود - به سمت سينما عصر جديد رفتم و نشستم به تماشای ليلا ... چه اشکهايی ريختم که - هنوز تنم از خاطره اش می لرزد - فضای خانه شان.. جوجه کباب ... نيلوفرانه ... بعد از تماشای فيلم در عوالم خودم و در حالی که پياده به سمت هتل انقلاب می رفتم وارد يک مغازه شدم که کمی پنير و گردو و ... برای صبحانه ام بخرم و هيچ متوجه نبودم که صدای گرفته و چشمان پف کرده و بينی سرخ شده ام چقدر صاحب مغازه را گيچ کرده بود ...

در سینما نشسته بودم بین دو دوستم...متوجه شدم یکی از انها گریه می کند ..با شیطنت به دیگری گفتم :ببین ببین میترا داره گریه می کنه ...دیدم این طرفی داره داره تو اشک غرق می شه ...یکدفعه این موقعیت خیلی خنده دار شد ..من از خنده می لرزیدم ودونفر از گریه ...

شما هم اول سالی سراغ چه فيلمی رفتين‌ها....سراغ ليلايی که رسما هنوز توی من زندگی می‌کنه...هنوز مادرجون... مادرجون گفتنش توی گوشم زنگ می‌زنه...هنوز به خاطرش مهرجویی رو دوست دارم...هنوز نتونستم از نگاهای مضطربش فرار کنم...چه زمانی که مجرد بودم و چه الان که ازدواج کردم... نتونستم به ترس لیلا شدن غلبه کنم... این‌قدر که لیلا واقعی بود...اینقدر که مظلوم بود...اینقدر که رضا عوضی بود....

هی یه دفعه یادم اومد گفتم بهت بگم . هیچ می دونی 27 آذرماه 76 آخر شب وقتی با ماشین عروس از جشن عروسیمون به سمت اولین خونه مشترکمون می رفتیم توی ماشین چی گوش میکردیم ؟
تو بامنی اما / من از خودم دورم ...

هنوزهم هرچندوقت یکبار حتما لیلارا میبینم. خیلی خیلی دوستش دارم و البته هزاران بار بیشتر ود خانم حاتمی را که این روزها خیلی دلتنگش هستم و امیدوارم هرچه زودتر خبری از ایشان بشنوم. اطمینان دارم که هیچ بازیگری غیر از ایشان نمی توانست این نقش را مال خود کند. لیلا با بازی ایشان و وجود باصفای علی مصفا ماندگار شد.

همين ديشب دلم خواست يه بار ديگه ليلا رو ببينم و اگه اين اتفاق بيفته نميدونم براي چندمين باره!ليلا داستان عشقيه كه تمومي نداره و تو اينو توي هرحركت ليلا ميبيني اگه عاشق باشي و البته اگه نباشي هم عاشق ميشي با اين كارگردان واين بازيگرها وبا صداي گرم افتخاري و اون شعرهاي ناب ... دلم براي فيلم خوب تنگ شده ؛دلم براي خيلي چيزا و خيلي كسا تنگ شده...

نقيبي عزيز نميشناسمت .من يعني ما ، يه سري از منتقداي ؟؟؟ هفته نامه سينما پارسال مي خواستيم واسه ليلا يه ويژه نامه در بياريم نشد. بلايي كه سر اصغز شاهوردي اومد يادته؟ امسال دوباره ازنو . ديگه دهه نيست؟ مناسبتي نداره ؟ چه مناسبتي بالاتر از ليلا؟! يادته كه ؟ آذر 76 اكران شد. اگه خواستي كه با ما باشي كه به هر حال هستي يه پيغام به ميل من بده .خوشحال ميشيم ممنون