نکته: اگر از ماجرا خبر ندارید
اول این‌جا را نگاهی بیندازید و بعد وارد شوید

چندروز پیش با متین غفاریان از ساختمان شرق بیرون زدیم. بحث همین روزنامه‌های تازه‌نفس بود و فضای تازه. کلی ذوق داشتیم. گفتم شمس هم می‌خواهد روزنامه درآورد. جمشیدی هم باز دنبال کارهای انتشار رفته. متین گفت مثل آن روزها می‌شود که «صبح امروز» بود، روزنامه‌های شمس هم بود. می‌شد انتخاب کرد. نتیجه گرفتیم که این فضای تازه برای همه‌مان خوب است. متین ونک پیاده شد، رفت «هم‌میهن». من هم برگشتم خانه. از این بهار مطبوعاتی خوشحال بودیم.
محسن آزرم را چندوقتی‌ست ندیده‌ام اما این فضای وب نمی‌گذارد فاصله‌ها زیاد شود. در این چندماه محسن صفحه سینمای جهان «اعتماد» را آن‌گونه که سلیقه‌اش است می‌بست، من هم صفحه‌ی «آخر هفته» را. رفاقت‌مان هم پابرجاست. من صفحات او را می‌خوانم، گمان‌م محسن هم صفحه‌ی من را. اینجا کامنت می‌گذارد، من هم برای محسن. حرف می‌زنیم. خیلی ساده. کاملا از روی رفاقت. قرار بود محسن در شرق باشد. خوشحال بودم که اگر قرار باشد بعد از چندماه به فضای روزنامه برگردم با رفقا هستیم و خوش می‌گذرد. اولین بار در وبلاگ پدرام خواندم که محسن نیست. با هم باشیم یا نباشیم، چیزی عوض نشده. از این فضای تازه‌ی مطبوعاتی هم من و هم به گمان‌م محسن، خوشحال‌یم.
دیشب با لیلی نیکونظر حرف زدم. قرار است در «هم‌میهن» باشد. خندیدیم که بالاخره رفته است جایی که طرف من نیست، مقابل است. کلی سر کارها و سوژه‌‌ها خندیدیم. این که چه کارهایی می‌شود کرد و لیلی برگشته به همان ساختمانی که یکی دو ماه پیش از آنجا بیرون زده بود و شاید هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد در قالب یک روزنامه‌ی جدید به آنجا برگردد. بعد از مدت‌ها لیلی و من از یک اتفاق رسانه‌ای و روزنامه‌نگارانه خوشحال بودیم.
با مهدی یزدانی‌خرم سر منچستر و چلسی کل‌کل داریم. اکبر منتجبی را هفته‌ای بک‌بار در «نسیم» می‌بینم و گپ می‌زنیم. امیر قادری که رفیق چندساله است و این روزها با همینگ‌وی‌هایی که از امیر در تولدم هدیه گرفته‌ام سپری می‌شود. این حکایت، مثنوی هفتاد من است. این‌ها را گفتم برای کسانی که از امروز صبح هرچه به دهان‌شان آمده در کامنت‌های پستی از پدرام که پی‌نوشتی بر آن نوشته‌ام، نوشته‌اند. برخی هست، برخی هم چنان تند بوده که پدرام پابلیش‌شان نکرده.
فضای مطبوعاتی تازه جو خوبی بر مطبوعات حاکم کرده که همه از آن خوشحال‌ند. به قول اکبر منتجبی فصل نقل و انتقال است. به قول لیلی فضای مرده‌ی مطبوعات این روزها کمی جان گرفته. دوستان اینجا ما همه با هم رفیق‌یم. ماجرا را شکلی جلوه داده‌اید که انگار وسط استادیوم یکصدهزارنفری استقلال و پرسپولیس به جان هم افتاده‌اند و باید طرفدار یکی از دو گروه گلادیاتورها باشیم. تازه آنها هم بعد از پایان مسابقه و بیرون دید، رفقای صمیمی همدیگرند. اینجا که اصلا فضای فرهنگ و رسانه است. خیلی راحت می‌شود روزی دو سه روزنامه خرید. «اعتماد» جان‌گرفته‌ی این روزها را هم فراموش نکنید. یادتان نیست ۷۷ را؛ وقتی ساعت دوازده روزنامه‌ای روی کیوسک نمانده بود؟ دل‌تان برای آن روزها تنگ نشده؟
روی پست پدرام پی‌نوشت نوشتم برای همین دوجمله: «من جزو چهاراسمی که از شرق آورده‌ای نباید باشم و اصلا هیچ‌وقت در گروه اصلی شرق نبوده‌ام که حالا قرار باشد وزنه‌ای محسوب شوم.» وقتی این را نوشته‌ام، قبول کنید خودم را لایق شنیدن کنایه‌هایی درباره‌ی همین مساله نمی‌دانم. راست‌ش انتظار نداشتم پدرام نام مرا هم میان آدم‌های شرق بگذارد و نوشتن آن توضیح برای اصلاح ذهنیت‌هایی بود که از آن یادداشت درست می‌شد. همین و همین.
شاید من اصلا در شرق هم نباشم. شاید همه‌چیز چنان عوض شود که هیچ‌کدام این‌ها سرجاش نباشد. شاید دو ماه دیگر دوباره صاعقه‌ای بزند و بهارمان در نیمه‌ی تابستان، خزان مطبوعات شود و همه در خانه‌هامان زمستان را سپری کنیم. شاید...
تا آن روز بگذارید حداقل مجلس شادی این روزها را خراب نکنیم. احسان عابدی راست می‌گوید: «زند‌گی این‌قدرها هم جدی نیست، مثل بیلاخی‌ست که آدم را در معذوریت قرار می‌دهد.»

* تیتر عنوان گفت‌وگویی‌ست با مهدی در زمان نمایش «چه‌کسی امیر را کشت؟»